3. Plaats van bestemming

Na enig heen en weer gedreutel en rusteloos gezoek, vinden we ons voorlopige stekkie. Alhoewel ik het plan had, om op haad yuan strand te gaan wonen, wordt al meteen duidelijk dat iets willen, hier niet meteen betekend, dat ’t zo dan ook gaat zijn. Hier gelden hele andere wetten. Het toeval heeft een stevige lepel in de pap te roeren en daar kun je je ook maar beter meteen bij neerleggen als je niet geheel gefrustreerd door de dag wilt stijgeren.
De boottaxidriver schudde al bedenkelijk z’n hoofd, toen ik zei waar we graag naartoegebracht wilden worden. “Big waves, no go”, was het kort maar krachtige antwoord waar we het mee moesten doen. Hier is niet de klant koning, maar de natuur. Als de golven te hoog zijn, is het te gevaarlijk om op het eerste en breedste strand van deze drie-eenheid te aan te meren. Het middelste strand ligt blijkbaar in een iets rustigere baai en biedt meer perspectief om heelhuids en nog een beetje droog aan land te gaan. Ik had me dus een aantal uurtjes dubben, afwegen en overleggen kunnen besparen: haad tien is het enige strand waar de boot nu land. And so be it.
Wij zelf leggen aan bij het eerste het beste restaurant, waar we onze tassen droppen en ik meteen een oude bekende in de armen kan vliegen, die daar heerlijk weggezakt in de kussens, samen met nog wat gezellige luitjes ligt te genieten van een mango-chocoladepannekoek. Nancy is een oud vriendinnetje die giechelend door het leven zweeft, en hier officieel leeft sinds ze 4 jaar geleden haar flat in London verkocht en besloot een boek te gaan schrijven vanuit haat hangmat, op een laptop die stroom kreeg via een autoaccu, over waarom je geen schoenen nodig hebt (als je afgestemd bent op je innerlijke raadgever , zorgt het Universum ervoor dat je je voeten niet stoot). Ze heeft zichzelf inmiddels opnieuw uitgevonden, haar boek is bijna klaar en ze heeft haar naam veranderd van Nancy iets Duits, naar Xian Alana LomiKoling. Geen schoenen dus, maar wel een al te exotische naam, die ze blijkbaar gechanneld heeft gekregen.
Hilariteit alom wanneer ik maar meteen, heel aards met de deur in huis val, als ik m’n lief voorstel met de mededeling dat ik nu m’n eigen minnaar mee heb gebracht, omdat dit strand zo liefdevol is, dat ’t sex blijkt te zijn ontgroeid. Vooral als ik met m’n ongeoefende Engelse tongval het woord brought uitspreek als bought, wat impliceerd dat ik ‘m onderweg ergens heb gekocht.
Na onze eerste versfruitshake van de dag en lekker noodlesoepje, kruipt de behoefte tevoorschijn aan onderdak; een plek waar we onze tassen thuis kunnen laten en we onszelf uit kunnen klappen. Na achtereenvolgens een 12 urige vliegreis, ’n evenzolange treinreis, een aantal uren ingeklapt op de grond van een overbelaadde ferrie, een ademstokkende taxirit en wilde, natte boottocht zijn we daar wel aan toe. Toevallig heeft dit restaurant ook hutten en toevallig komt er net een vrij, toevallig ook nog de beste ligging voor de laagste prijs. Hmm, dat toeval heeft wel wat...


Een pittoresk, houten bungalowtje, midden in een cocospalmenbos. Een mooi, klein verandaatje met hangmat en een ommuurde buitendouche onder de bananenboom. Die willen we wel!
We nestelen ons gretig in deze droomhuisje met zacht bed (de bedden zijn altijd heerlijk ruim maar helaas wel meestal van het type ‘breek je rug gerust’) en worden meteen vriendjes met onze medebewoners: de minimieren die een snelweg hebben lopen langs de deurpost van de badkamer, een zeker veertig centimeter lange gecko, die s'nachts z'n lied begint te zingen met z'n eigen naam als refrein, dikke kont -mieren die als een ware antgine samenwerken om onze verspilde cocoskruimels te vervoeren en een vet dikke spin die meteen in onze voor het eerst uitgepakte tas z’n huis bouwt. De hangmat word uitgebreid in gebruik genomen, het bed gechecked op insektenpoepjes en kakkelakken. De eerste douche onder de blote hemel is een hemelse zegen.
Nu kunnen we eens om ons heen beginnen te kijken.
We leven dus in de coconutgrove; een gezellig, romantische plek, in het centrum van het strand en toch geen directe buren. Ideaal maar niet ongevaarlijk, want we moeten uitkijken dat onze schedel niet open gespleten word door een vallende noot; doodsoorzaak nummer één in de jungle. Gevaarlijker dan slangen- , schorpioenen-, of spinnenbeten.
Zoals wij de droomplaatjes kennen van een hangmat tussen de cocospalmen, is dus eigenlijk vragen om moeilijkheden, behalve als je de noten eerst naar beneden hebt gehaald of de bomen nadrukkelijk uit elkaar groeien.
En dat is makkelijker gezegt dan gedaan, die noten plukken. De bomen worden tientallen meters hoog, een dunne stam zonder zijtakken. De noten hangen hoog, droog en veilig in de bladertop. Er schijnt in dit land een twee-jarige opleiding cocosnootplukker te bestaan, waar de studenten leren klimmen met alleen de hulp van een touw wat ze om de stam heenslaan, waarna ze zich als apen omhoogwerken.

Eigenlijk is het net als bij ons in een drukke stad een straat oversteken, alleen hier kijk je niet links en rechts, maar omhoog en zorg je dat je onder de boomtoppen vandaan blijft in plaats van onder de auto's.

Het moge duidelijk zijn: dit is de rimboe. Horloges kunnen af, agenda’s laten we onderin de tas verdwijnen, mobiele telefoons zijn nutteloos zonder netwerk. Als het donker wordt, is het nog echt donker. No electricity. Een oliebrander is ons nachtlampje. Om een stukkie te lezen heb ik een zaklampje op m’n hoofd. Als we s’nacht naar de plee moeten, steken we een kaarsje aan dat vastgesmolten zit op een steen of schelp. Niks te oceanbreeze of airwick rose; een ouderwets wierookje dient hier als toiletairia. We spoelen onze reet af met een plonsje water uit een plastic bakje dat we vol water scheppen uit een stenen pot, die tegelijkertijd dienst doet als wasemmer.
Ons leven in de jungle is officieel begonnen...